maandag 28 februari 2005

Columbo

Een Amerikaanse detectiveserie met in de hoofdrol Peter Falk, die liep tussen 1968 en 2003. In elke af­le­ver­ing wordt een moord gepleegd, en de inspecteur van de LAPD pro­beert deze vervolgens op te helderen door zich op de­tails te concentreren. In de VS werd de serie uit­ge­zon­den door NBC, en in Ne­der­land en Vlaan­der­en in de jaren zeventig door res­pec­tie­ve­lijk AVRO en Één. El­ke af­le­ve­ring heeft drie dui­de­lijk te on­der­schei­den delen:

  • De aanloop naar de moord, en de moord zelf. Dit deel ka­dert de personages, en duurt tussen de 10 en 30 mi­nu­ten. In dit deel is Columbo nog niet aan­we­zig, en ge­beurt er de meeste actie. Het opvallende aan Co­lum­bo is dat de kijker meteen al bij aan­vang van de af­le­ver­ing dus weet wie de moordenaar is (dit is het zo­ge­naam­de open book format). Dit was zeer on­ge­brui­ke­lijk in die tijd.
  • Het kat- en muisspel tussen Columbo en de moor­de­naar. Dit deel bestaat voornamelijk uit dialogen tus­sen beide per­so­nen. Aangezien er relatief weinig aktie aanwezig is, en men reeds weet wie de moord ge­pleegd heeft, blijft de interesse hier toch gewekt door sterke scripts en de ma­nier waarop Columbo de moordenaar zal ont­mas­ker­en (bij een klas­sie­ke „Who Done It?” moord­film bestaat de spanning er hoofdzakelijk uit dat de kijkers zich zelf af­vra­gen wie het gedaan heeft).
  • De eindscène. In dit slot roept Columbo de moor­de­naar bij zich, meestal in gezelschap van enkele ge­tui­gen en ver­telt hem exact hoe de moord gepleegd werd. In som­mi­ge afleveringen heeft Co­lum­bo de druk zo op­ge­bouwd, dat de moor­de­naar in een wan­hoops­po­ging nog een finale actie onderneemt waar­door Co­lum­bo een duidelijk bewijs heeft dat hij de dader is.
Columbo heeft een aantal erg herkenbare in­gre­di­ën­ten, waar­door hij slordig overkomt bij de moor­de­naar. Dit is ech­ter in zijn voordeel, want men zal hem vlug on­der­schat­ten op deze manier. Dit contrast wordt nog ver­sterkt door­dat de moordenaars meestal van een be­te­re klasse af­kom­stig zijn. Zijn ken­mer­ken zijn:
  • Hij draagt steeds een oude regenjas, oude schoen­en, en zijn haar is verward. Zijn vrouw heeft eens voor hem in één aflevering („Now You See Him” uit 1976) een nieuwe re­gen­jas ge­kocht, maar hij bleef zijn ou­de verkiezen.
  • Zijn sigaar is steeds aanwezig, zelfs in ziekenhuizen. De se­rie speelde ook in een tijd waar in veel o­pen­ba­re ge­le­gen­he­den nog gerookt mocht worden.
  • Bij het verlaten van een scène komt hij meestal te­rug bin­nen met de woorden: „O, just one more thing…”, waar­na hij een uitspraak doet die de moor­de­naar dui­de­lijk maakt dat hij hem kort op de hiel­en zit.
  • Columbo concentreert zich erg op details en te­gen­strij­dig­he­den in het verhaal van de moordenaar.
  • Zijn auto: een oude Peugeot 403 cabriolet uit 1959.
  • Zijn hond: een beest dat niets doet en ook niet luis­tert, met de naam „Dog”. Veelal onder behandeling bij dier­en­arts Benson.
  • De muziek: vaak gefloten of geneuried door Co­lum­bo zelf, soms hoorbaar in de achtergrond; een oud kin­der­lied­je genaamd „This old man came rolling home”. O­ve­ri­ge muziek werd onder meer ge­com­po­neerd door Gill Mellé, Dick de Benedictus, Oliver Nelson en Billy Goldenberg. Oorspronkelijk wer­den alle films voor­af­ge­gaan door The NBC Mysterie Movie Theme van Henry Mancini. Deze tune om­vat­te een ver­za­me­ling te­le­vi­sie­films van Co­lum­bo, McCloud met Dennis Weaver en McMillan and Wife met Rock Hudson.
  • Zijn vrouw: in iedere aflevering wordt ze wel een keer ge­noemd (nooit bij voornaam), maar ze is nog nooit in beeld geweest. Wel belt Columbo vaak met haar. In de af­le­ver­ing „Double Exposure” (1974) liet Co­lum­bo haar fo­to's aan Dr. Bart Kepple (Robert Culp) zien, zij het buiten beeld. Ook is Columbo in de af­le­ve­ring „Troubled Waters” (1975) eens met haar op een cruise­schip op va­kan­tie geweest. Ook op de boot lost­te Columbo een moord op, maar hoewel de be­man­ning zowel met Co­lum­bo als diens vrouw sprak, kwam ze ook in deze af­le­ver­ing niet in beeld.
  • Columbo is ook steeds erg vriendelijk, beleefd en toont zelfs respect ten opzichte van de moor­de­naar. Hij zal zel­den zijn kalmte verliezen.
  • Humor is ook steeds aanwezig, in subtiele vorm.
  • Zijn loon is maar magertjes, en af en toe zit hij dus wat in geld­nood, of wordt er humor uit dit feit ge­haald (bij­voor­beeld als hij nieuwe schoenen wil ko­pen, maar die blijken te duur voor hem te zijn).
Columbo verscheen in een tijd dat politiemannen steeds machos waren (bijv. Steve McQueen en Clint Eastwood) en zijn onverzorgde verschijning, als­ook zijn ma­nier van ac­te­ren, was dan ook een ietwat ge­waag­de zet van NBC des­tijds.

Wikipedia

Labels:

donderdag 24 februari 2005

zaterdag 12 februari 2005

Starsky & Hutch

Vanaf april 1976 werd de Amerikaanse politieserie „Starsky & Hutch” in Nederland uitgezonden door de Veronica Omroep Organisatie. Voor de nieuwe zendgemachtigde is dat een uitstekende keus, want de serie is direct populair en trekt veel kijkers.

In spijkerbroek en leren jasje proberen de undercover-detectives Dave Starsky (Paul Michal Glaser) en Ken ‘Hutch’ Hutchinson (David Soul) de straten van ‘Bay City’ in Californië veilig te houden. Hutch is de rustige van de twee, een denker en genieter van de fijne keuken. Starsky is wat ruiger en houdt meer van junkfood. Twee heel verschillende types dus, maar als ze samenwerken zijn ze één. Drugs-dealers, moordenaars en verkrachters worden altijd opgepakt, al is het vaak niet volgens de regels. Ze moeten daarom regelmatig op het matje komen bij hun chef Harold C. Dobey (Bernie Hamilton). De extravagante en flamboyante soulkikker Huggy Bear (Antonio Fargas) is hun informant, een andere rol is weggelegd voor hun trouwe rode Ford Torino-1974, die ze gebruiken voor hun wilde achtervolgingen in de stad.

een stukje van de begintune
Jeugd en Sentiment

Archief

Euromast Mystic Maastunnel